Ο Έλληνας φίλος έτεινε το χέρι του και του φάνηκε ότι ο ά­ντρας το κράτησε λίγο παραπάνω από το κανονικό.
«Γοητευμένος», είπε στο τέλος .
Πρόσεξε την ελάχιστα καλυμμένη επικοινωνια στις κινήσεις και στην ομιλία του νεαρού. Αντάλλαξαν μερικές κοινο­τοπίες για τα επιπλα στα αγγλικά. Μετά  φίλησε την αδερφή του πετα­χτά και ανέβηκε στη μικρή του εξέδρα για ν’ αρχίσει το κανονικό μουσικό πρόγραμμα. Το μπαράκι, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις του , είχε αρχίσει να γεμίζει με ντόπιους αλλά και τουρίστες. Η δυνατή μουσική σκέπασε τα γέλια και τις συζητήσεις.
«Κατάλαβα. Ο καλύτερος μου φίλος είναι κι αυτός σχεδιαστής. Μην ανησυχείς, δε σοκάρομαι».
«Δεν ανησυχώ γι’ αυτό. Απλώς μερικές φορές μπορεί να γίνει ε­νοχλητικός. Ακόμα και στους φίλους μου ή σε άντρες που με συνο­δεύουν», είπε  και  κοκκίνισε ελαφρώς.
«Εντάξει, θα το αντιμετωπίσουμε. Μη στενοχωριέσαι γι’ αυτό. Εκτός κι αν πρέπει να ζητήσω την άδεια του για να πάρω επιπλα  σαν τον προηγούμενο», χαμογέλασε , που εί­χε αρχίσει να ανταποδίδει το ενδιαφέρον.

Πήρε ταξί για το ξενοδοχείο, όπου είχε καταφέρει να κλείσει δω­μάτιο παρά την αυξημένη κίνηση της περιόδου. Το ξενοδοχείο αυτοδιαφημιζόταν ως το μεγαλύτερο της κεντρικής Ευρώπης και ήταν πράγματι τεράστιο. Ήταν ένας γίγαντας από ατσάλι και γυαλί, με γυάλινη οροφή και γυάλινους ανελκυστήρες, που ανε­βοκατέβαιναν σαν πομφόλυγες αερίου σε δοκιμαστικό σωλήνα, πολυτελή επιπλα. Το ξενοδοχείο είχε φορέσει τα γιορτινά του. Όταν έφτασε  ήταν κιόλας 26 Δεκεμβρίου. Είχε αναγκαστεί να περάσει τα πιο μοναχικά Χριστούγεννα της ζωής του . Τον είχε καλέσει στο σπίτι του όταν έμαθε ότι θα έμενε λίγες ακόμα μέρες. Αρνήθηκε ευγενικά. Αρκετή α­ναστάτωση του είχε προκαλέσει ήδη. Η αλήθεια είναι ότι θα εί­χε αναχωρήσει  συντομότερα, αλλά ήλπιζε ότι ως τότε θα είχε βρει τον υπάλληλό του στο τηλέφωνο. Όμως όλες του οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες. Δεν είχε κανένα συνδετικό κρί­κο για να βρει τα επιπλα, που ήταν η τελευταία του ίσως ελ­πίδα, το τελευταίο μονοπάτι που θα μπορούσε να διατρέξει στην προσπάθεια του να ρίξει φως στη σκοτεινή υπόθεση   των άλλων δύο καθηγητών.

Κινήθηκε προς το κρεβάτι, με άνεση πια, καθώς ο χώρος είχε φω­τιστεί ικανοποιητικά. Σε λίγο, που οι πρώτες αχτίδες του ήλιου θα πρό­βαλλαν πάνω από τους ρωμαϊκούς λόφους, το μεγαλύτερο τμήμα του σπιτιού και τα επιπλα μέσα σε αυτό θα λούζονταν στο φως. Ο πίνακας εκείνος, στον οποίο πο­τέ μέχρι τότε δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία, δεν ήταν τελικά ένα συνηθισμένο κάδρο. Στηριζόταν πάνω σ’ έναν περίτεχνο τρίποδα, που τα πόδια του έμοιαζαν να συμπλέκονται σαν φίδια κουλουριασμένα το ένα γύρω από το άλλο. Το σύμπλεγμα ανέβαινε κυ­ματιστά προς τα πάνω, όπου κάποιο είδος ρουλεμάν στην κατάληξη του επέτρεπε στον πίνακα μια περίεργη ελλειπτική κίνηση. Πρώτη φο­ρά πρόσεχε αυτή την ιδιαιτερότητα. Περιεργάστηκε για λίγο τη σκα­λιστή κορνίζα που φαινόταν να αναπαριστά κάποια μυστήρια σκηνή. Δεν ήταν σίγουρος. Δοκίμα­σε να περιστρέψει το κάδρο γύρω από τη βάση του. Έσκυψε για να εξετάσει μακροσκοπικά το μηχανισμό περιστροφής. Το ξαναέστρεψε γεμάτος περιέργεια προς το παράθυρο. Και ξαφνικά κοκάλωσε. Έμει­νε να κοιτάζει μια τον πίνακα, μια τα επιπλα και μια το παράθυρο. Έτριψε τα μά­τια του και τα σφάλισε. Ίσως η αγρύπνια να είχε επηρεάσει την όρα­ση του. Τα ξανάνοιξε. Όχι, δεν ήταν οφθαλμαπάτη.

Επέστρεψε στις σκέψεις του. Αν έψαχνε κάτι, αυ­τό ήταν ίσως το κλειδί. Αν όμως το βρήκε, όπως έδειχναν τα πράγ­ματα, τότε θα είχε ήδη ανοίξει το σπίτι και πι­θανόν ό,τι επιπλα υπήρχαν εκεί θα είχαν ανακαλυφθεί ή αντιγραφεί. Ίσως πά­λι να έβρισκε το αντιγραφέα μέσα στο σπίτι και τότε τα πράγματα θα ήταν σκούρα. Άρχισε να σκέφτεται μήπως ήταν λάθος που δεν αποδέχτηκε την πρόταση να κατεβούν μαζί με το αυτοκίνητο του.Από την άλλη, υπήρχε και το θέμα με το μπάρ. Ποιος θα μπορούσε να έχει στην κατοχή του κάτι τέτοιο; Ο ίδιος στη σύ­ντομη κατασκευαστική καριέρα του δεν το συνάντησε πουθενά, πα­ρά μόνο στις σελίδες της επιπλολογίας. Ίσως ο αντιγραφέας -ή η σπείρα- που έκανε τα δυο τραπέζια να είχε σχέση με την επιπλοποιία ή με ξυλουργεία. Κούνησε το κεφάλι. Βλακείες. Σήμερα μπορείς να αγοράσεις τα πάντα από το Διαδίκτυο. Όλα τα επιπλα ξεπουλιούνται. Εξάλλου δεν είναι παράνομο ούτε και ιδιαίτερα ακριβό σχέδιο. Αν επρόκειτο για κάποια διεθνή ομάδα οργανωμένου εγκλήματος, όπως πίστευε, τότε θα ήταν απλά παι­χνιδια να εξασφαλίσει οποιοδήποτε σχέδιο γούσταρε, σε ο­ποιαδήποτε ποσότητα και οποιαδήποτε προσεγγιση.

Τον οδήγησε προς τη βιβλιοθήκη, την οποία χρη­σιμοποιούσε και σαν γραφείο. Εκεί βρίσκονταν ήδη τέσσερα πέ­ντε ακόμα άτομα με ή χωρίς στολή. Άλλος έψα­χνε το γραφείο, άλλος έπαιρνε φωτογραφίες, άλλος ερευνούσε το γύρω χώρο. Στην αρχή δεν είδε τίποτα. Όταν όμως περιέφερε το βλέμμα του, έμεινε άγαλμα. Ήταν ξαπλωμένος στον καναπε, πολύ κοντά στο τζάκι, που βρισκόταν στα δεξιά του γραφείου και που οι στάχτες του τσιτσίριζαν αμυδρά καθώς είχαν αρχίσει να σβήνουν. Το μά­τι του έπεσε και στη σκακιέρα, την αγαπημένη σκακιέρα του, με τα κομμάτια αραδιασμένα πάνω της, σαν να είχε μό­λις παίξει την τελευταία του παρτίδα με λεπτομέριες.Σαν σε όνειρο, όπου προσπαθείς να τρέξεις αλλά τα πόδια σου αδυνατούν να υπακούσουν στο ρυθμό της αγωνίας σου, πλησία­σε αργά προς το έπιπλο του καθηγητή. Αυτό που είδε έκανε να σκεφτεί γρήγορα, τα επιπλα ήταν ανακατεμένα και σε εντελώς τυχαία σημεία, στο σαλόνι υπήρχε μια αρχικη ανακατωσούρα, ο φωτισμοσ ήταν έντονος αλλά δεν βοηθούσε την κατάσταση, πρέπει να ανακαλύψει ποιος ανακάτεψε τα επιπλα

Ανέβηκα στο δωμάτιο μου όσο πιο γρήγορα μπορούσα και έτρεξα αμέσως στο παράθυρο χωρίς να ανάψω το φως, σκόνταψα σε κάτι επιπλα, αλλά ούτε που το πείρα χαμπάρι. Πίσω από τις κουρτίνες, τον είδα να στέκεται ακόμη στην είσοδο. Έτσι όπως ήμουν, μετά ρούχα, έπεσα στο κρεβάτι κοιτάζοντας το ταβάνι μέσα από το αχνό φως του φεγγαριού, σκεπτόμενη πως δεν είχα ούτε το τηλέφωνο του ούτε κάποιο άλλο στοιχείο του, για επικοινωνια. Ήταν σίγουρο ότι θα χανόμασταν. Τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι δε με είχε πάρει τηλέφωνο. Ούτε κι εγώ. Και εντάξει εγώ, ήμουν… υπεραπασχολημένη. Εκείνος; Τόση δουλειά είχε, που δε βρήκε ούτε ένα πεντάλεπτο για μένα; ή είχε ξαμοληθεί στα μπάρ και έψαχνε για νέες συνεργασιεσ;
Ξύπνησα νωρίς το πρωί με καλύτερη διάθεση και χωρίς τις σκοτεινές σκέψεις της προηγούμενης νύχτας. Είχα μπροστά μου όλη τη μέρα να την αφιερώσω σε βόλτες στην πόλη, ψάχνοντας νεα αξεσουαρ . Την επομένη, μια και η πτήση μου έφευγε στις πέντε το απόγευμα, θα είχα όλο το χρόνο να κάνω τα τελευταία ψώνια μου. Το να αυτοξεναγηθώ όμως δε μου φαινόταν καθόλου διασκεδαστικό. Άφησα πίσω μου τα νεα επιπλα και ξεχύθηκα να ασχοληθώ με τις λεπτομέρειες, είχα πολλές από αυτές

Φαντάσου ένα αδιάκοπο πηγαινέλα των φαντάρων στο Μέτωπο, στις κακουχίες, στα χαρακώματα, στα υγρά καταφύγια! Σκέψου ένα βασιλιά κι έναν πρωθυπουργό, ο ένας να αντιμάχεται τον άλλο. Είναι η εποχή που στα κιτάπια σου, εκεί που έγραφε «εθνικότης», κάποιοι φανατικοί γραφειοκράτες , συμπλήρωναν για τους ομοϊδεάτες τους, τιμη προσφοράς. Και μέσα σε όλη εκείνη την αναστάτωση, στις χοροεσπερίδες που πρέπει να οργανώνω για το στρατηγό και το επιτελείο του, μέσα στη γενική αναμπουμπούλα και στην αλλοφροσύνη, διαπιστώνω ότι είμαι χάλια και δεν είχα καρεκλεσ μπαρ.
Εγώ από την πρώτη στιγμή αντιλήφθηκα ότι έτρεφε διαφορετικά συναισθήματα για τα επιπλα μας, το καταλάβαινα απ’ τον τρόπο που τα κοίταζε, που τα κομπλιμεντάριζε, που πάσχιζε να γίνει αρεστός και απαραίτητος, «έχει γίνει ο φύλακας άγγελός σου», είχα πει μια μέρα. Στην αρχή ακόμα φοβόμουν για την αντίδραση του αδελφού μου, όταν θα το μάθαινε, και για τη σωματική ακεραιότητα της νύφης μου. Μάλλον όμως μόνο εγώ φοβόμουν, γιατί οι άμεσα ενδιαφερόμενοι δε δείχνανε ότι ήθελαν να φυλαχτούν, όλο πάνω στα στρωματα την έβγαζαν.

Την επόμενη Τρίτη μας “καλεί” το μεγάλο αφεντικό σε έκτακτο meeting……..ευτυχώς έχουμε κάτι meetting room σαν γήπεδα στον έναν όροφο, αλλιώς 35-40 άτομα δύσκολο να χωρέσουν.
Εγώ σαν ο “χαφιές” PA του general Manager ξέρω ότι θα σφίξουν πάρα πολύ τα λουριά, απλά δεν έχω μάθει (ακόμα) αν θα πέσουν κι άλλα κεφάλια.
Βέβαια για το δικό μου κεφαλάκι ανησυχώ περισσότερο από των άλλων επίπλων, αν και μετά από ένα γκάλοπ που έχω κάνει σε συναδέλφους, έμαθα ότι μόνο ο Προϊστάμενος μου μπορεί να εισηγθεί την απόλυσή μου και ότι δεν “κινδυνεύω” γιατί η θέση μου είναι πολύ τζιζ…………..meaning κανένας μέσα στην εταιρεία δεν πάει να δουλέψει στο πόστο μου γιατί ο general manager είναι πολύ ιδιότροπος σε θέματα δουλειάς και γενικά πολύ ιδιόρρυθμος άνθρωπος.
Δηλαδή αν πούνε σε κάποιον “διώχνουμε τις τιμές και πάρε την θέση τους με τα διπλά λεφτά”, θα του πει όχι και θα παραιτηθεί γιατί τα προϊόντα είναι ατελείωτα.