«Λοιπόν, σκέφτομαι ότι ίσως έχει σχέση με τις σχετικές συνθεσεις που είναι στερεωμένες στους τοίχους. Πώς όμως θα παρατηρήσεις την κίνηση των σκιών; Και ποιων σκιών συ­γκεκριμένα; Πάει μακριά η βαλίτσα».
«Ίσως έχει να κάνει με τους επιπλοποιούς της εποχής. Τους ε­πέτρεπαν συχνά να ανεβαίνουν εδώ και να στήνουν τα  πα­ρατηρητήρια τους. Ίσως πάλι…»
Έκοψε τη φράση της στη μέση καθώς είδε  να αναπηδάει σαν να τον χτύπησε ρεύμα και να ορμάει προς το μέρος ενός ανύποπτου  που θαύμαζε τη θέα με τα μάτια του. Με μερικές φράσεις τον έπεισε να του δώσει ένα κουτί , αλλά στην ουσία του το άρπαξε. Ο ανύποπτος, που ήταν μάλλον Αμε­ρικανός, κοιτούσε τον  με ανοιχτό στόμα, όπως εξάλλου και αυτή. Εστίασε το κουτί προς την άλλη άκρη της πόρτας. Έψαξε για λίγο και άξαφνα έβγαλε μια κραυγή ε­πιτυχίας.
«Δες! Δες!» είπε στην εμβρόντητη  που είχε πλησιάσει.
Αυτή πήρε  και κοίταξε προς το σημείο που της υ­πέδειξε. Ήταν ένα σημείο πάνω στον απέναντι  ανάμεσα σε δύο επιπλα, πρακτικά αθέατο στο γυμνό μάτι.

Στο δισάκι του τρομερού μάστορα, που κρεμόταν σταυρωτά στο στή­θος του, ήταν κρυμμένο το μυστικό αντικείμενο που είχαν αναλάβει να μεταφέρουν. Η έκπληξη του πρώτου ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσε ότι ο θησαυρός που μετέφεραν δεν ήταν παρά ένα ξύλινο σκαλιστό κου­τί που χωρούσε μέσα στην τεράστια χούφτα του. Αυτό δε σήμαινε α­πολύτως τίποτα. Ήξερε από επιπλα και θα το προστάτευε σαν να ήταν ένα κομμάτι του Τι­μίου Σταυρού ή το μεγαλύτερο κειμήλιο της ανθρωπότητας. Όταν κάποια στιγμή ο βοηθός έκανε μια ασύνετη προσπάθεια να το ανοί­ξει, έφαγε μια γερή στο χέρι.
Το πρώτο τμήμα του ταξιδιού τους ήταν χωρίς απρόοπτα. Απέ­φευγαν τις μεγάλες πόλεις και προτιμούσαν να κοιμούνται στο ύπαι­θρο. Περνούσαν μόνο από μικρά χωριά, όπου συνήθως έσπευδαν ο ιερέας και οι χωρικοί να τους καλωσορίσουν. Οι επαγγελματίες ήταν το κα­μάρι της περιοχής και όλοι ήθελαν να τους συνδράμουν. Ο τελικός προορισμός είναι η αποθήκη με τα επιπλα και όταν φτάσουν εκεί τοποθετήσουν κάπου με ασφάλεια το κουτί που μετέφεραν.

Άναψε τσι­γάρο και άρχισε να κόβει βόλτες πάνω κάτω για να μην παγώ­σει. Το φωτισμένο Κάστρο στην κορυφή του απέναντι λόφου έ­δειχνε πιο μαγικό απ’ ό,τι την ημέρα. Λουσμένο στο διάχυτο φως των προβολέων, έμοιαζε με χρυσαφένια φλόγα που πάσχιζε να αναθερμάνει τις παλιές δόξες της πόλης. Οι πύργοι του χάνο­νταν μέσα στο σκοτάδι, στο ιλιγγιώδες ύψος τους. Ήταν σαν νύ­χια αρπακτικού που εκτείνονταν μάταια για να γαντζώσουν τα βα­ριά σύννεφα. Πρόλαβε να καπνίσει κάμποσα τσιγάρα πριν α­ποφασίσει ότι ήταν η κατάλληλη ώρα για το εγχείρημα που είχε σχεδιάσει. Προσπέρασε τα επιπλα λαμια και κινήθηκε παράλληλα στο ποτάμι και αμέσως μετά το  έστριψε προς την νέα συνοικία. Λίγες παμπ ήταν α­κόμα ανοιχτές. Τα περισσότερα μαγαζιά είχαν κλείσει. Συνάντησε σε όλη τη διαδρομή δύο όλους κι όλους ανθρώπους. Φτά­νοντας κοντά στον περίβολο του εργοστασίου, ακροβολίστηκε σε μια απέναντι γωνία. Περίμενε κάμποση ώρα. Ήθελε να δει τα τραπεζακια και να σιγου­ρευτεί ότι η κίνηση ήταν μηδαμινή και κυρίως ότι δε θα είχε την ανεπιθύμητη συντροφιά του μαυροντυμένου άντρα.

Διαπίστωσε την αδημονία του, αλλά του έκανε νόημα με το βλέμμα της να περιμένει και συνέ­χισε: «Η ιστορία του μαγαζιού είναι ένδοξη. Σήμερα φιλοξε­νεί μια εξαιρετική συλλογή από ιστορικά τραπεζια, έχει ένα εκ­πληκτικής ακουστικής μουσικό όργανο και μια ζηλευτή βι­βλιοθήκη παλιών και σπάνιων τόμων. Στο παρελθόν δε λειτουρ­γούσε μόνο ως πινακοθήκη ή βιβλιοθήκη αλλά και ως ναός της τέχνης. Στις γιορτές του  μάλιστα γινόταν επίσημη δεξίωση, στην οποία, παραδοσιακά, παρευρισκόταν η εκάστοτε τιμώμενη. Οι ιδιοκτήτες φημίζονταν για τις γνώσεις τους και την αισθητική  τους στα επιπλα. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι γυναίκες επέλεγαν συνήθως τους συμβούλους  τους από κει και όχι από αλλού, που ήταν πιο ισχυρά και πολυμελή στους κόλπους της ομάδας».
«Εντυπωσιακά στοιχεία, πράγματι», παραδέχτηκε . «Όμως…»
«Δεν τελείωσα ακόμα», τον έκοψε . «Υπάρχει και το άλλο. Ο βοηθός, δεν ξέρω για ποιο λόγο, θεωρούνταν ένας από τους σημαντικότερους συμβούλους. Και να ‘ταν μόνο αυτό… Το καλύτερο το φύλαξα για το τέλος. Υπάρχουν τα επιπλα tv . Θα χρει­αστούμε όμως μεγεθυντικό φακό, γιατί στην εικόνα δε φαί­νεται καλά».

Ο Έλληνας φίλος έτεινε το χέρι του και του φάνηκε ότι ο ά­ντρας το κράτησε λίγο παραπάνω από το κανονικό.
«Γοητευμένος», είπε στο τέλος .
Πρόσεξε την ελάχιστα καλυμμένη επικοινωνια στις κινήσεις και στην ομιλία του νεαρού. Αντάλλαξαν μερικές κοινο­τοπίες για τα επιπλα στα αγγλικά. Μετά  φίλησε την αδερφή του πετα­χτά και ανέβηκε στη μικρή του εξέδρα για ν’ αρχίσει το κανονικό μουσικό πρόγραμμα. Το μπαράκι, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις του , είχε αρχίσει να γεμίζει με ντόπιους αλλά και τουρίστες. Η δυνατή μουσική σκέπασε τα γέλια και τις συζητήσεις.
«Κατάλαβα. Ο καλύτερος μου φίλος είναι κι αυτός σχεδιαστής. Μην ανησυχείς, δε σοκάρομαι».
«Δεν ανησυχώ γι’ αυτό. Απλώς μερικές φορές μπορεί να γίνει ε­νοχλητικός. Ακόμα και στους φίλους μου ή σε άντρες που με συνο­δεύουν», είπε  και  κοκκίνισε ελαφρώς.
«Εντάξει, θα το αντιμετωπίσουμε. Μη στενοχωριέσαι γι’ αυτό. Εκτός κι αν πρέπει να ζητήσω την άδεια του για να πάρω επιπλα  σαν τον προηγούμενο», χαμογέλασε , που εί­χε αρχίσει να ανταποδίδει το ενδιαφέρον.

Πήρε ταξί για το ξενοδοχείο, όπου είχε καταφέρει να κλείσει δω­μάτιο παρά την αυξημένη κίνηση της περιόδου. Το ξενοδοχείο αυτοδιαφημιζόταν ως το μεγαλύτερο της κεντρικής Ευρώπης και ήταν πράγματι τεράστιο. Ήταν ένας γίγαντας από ατσάλι και γυαλί, με γυάλινη οροφή και γυάλινους ανελκυστήρες, που ανε­βοκατέβαιναν σαν πομφόλυγες αερίου σε δοκιμαστικό σωλήνα, πολυτελή επιπλα. Το ξενοδοχείο είχε φορέσει τα γιορτινά του. Όταν έφτασε  ήταν κιόλας 26 Δεκεμβρίου. Είχε αναγκαστεί να περάσει τα πιο μοναχικά Χριστούγεννα της ζωής του . Τον είχε καλέσει στο σπίτι του όταν έμαθε ότι θα έμενε λίγες ακόμα μέρες. Αρνήθηκε ευγενικά. Αρκετή α­ναστάτωση του είχε προκαλέσει ήδη. Η αλήθεια είναι ότι θα εί­χε αναχωρήσει  συντομότερα, αλλά ήλπιζε ότι ως τότε θα είχε βρει τον υπάλληλό του στο τηλέφωνο. Όμως όλες του οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες. Δεν είχε κανένα συνδετικό κρί­κο για να βρει τα επιπλα, που ήταν η τελευταία του ίσως ελ­πίδα, το τελευταίο μονοπάτι που θα μπορούσε να διατρέξει στην προσπάθεια του να ρίξει φως στη σκοτεινή υπόθεση   των άλλων δύο καθηγητών.

Κινήθηκε προς το κρεβάτι, με άνεση πια, καθώς ο χώρος είχε φω­τιστεί ικανοποιητικά. Σε λίγο, που οι πρώτες αχτίδες του ήλιου θα πρό­βαλλαν πάνω από τους ρωμαϊκούς λόφους, το μεγαλύτερο τμήμα του σπιτιού και τα επιπλα μέσα σε αυτό θα λούζονταν στο φως. Ο πίνακας εκείνος, στον οποίο πο­τέ μέχρι τότε δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία, δεν ήταν τελικά ένα συνηθισμένο κάδρο. Στηριζόταν πάνω σ’ έναν περίτεχνο τρίποδα, που τα πόδια του έμοιαζαν να συμπλέκονται σαν φίδια κουλουριασμένα το ένα γύρω από το άλλο. Το σύμπλεγμα ανέβαινε κυ­ματιστά προς τα πάνω, όπου κάποιο είδος ρουλεμάν στην κατάληξη του επέτρεπε στον πίνακα μια περίεργη ελλειπτική κίνηση. Πρώτη φο­ρά πρόσεχε αυτή την ιδιαιτερότητα. Περιεργάστηκε για λίγο τη σκα­λιστή κορνίζα που φαινόταν να αναπαριστά κάποια μυστήρια σκηνή. Δεν ήταν σίγουρος. Δοκίμα­σε να περιστρέψει το κάδρο γύρω από τη βάση του. Έσκυψε για να εξετάσει μακροσκοπικά το μηχανισμό περιστροφής. Το ξαναέστρεψε γεμάτος περιέργεια προς το παράθυρο. Και ξαφνικά κοκάλωσε. Έμει­νε να κοιτάζει μια τον πίνακα, μια τα επιπλα και μια το παράθυρο. Έτριψε τα μά­τια του και τα σφάλισε. Ίσως η αγρύπνια να είχε επηρεάσει την όρα­ση του. Τα ξανάνοιξε. Όχι, δεν ήταν οφθαλμαπάτη.

Επέστρεψε στις σκέψεις του. Αν έψαχνε κάτι, αυ­τό ήταν ίσως το κλειδί. Αν όμως το βρήκε, όπως έδειχναν τα πράγ­ματα, τότε θα είχε ήδη ανοίξει το σπίτι και πι­θανόν ό,τι επιπλα υπήρχαν εκεί θα είχαν ανακαλυφθεί ή αντιγραφεί. Ίσως πά­λι να έβρισκε το αντιγραφέα μέσα στο σπίτι και τότε τα πράγματα θα ήταν σκούρα. Άρχισε να σκέφτεται μήπως ήταν λάθος που δεν αποδέχτηκε την πρόταση να κατεβούν μαζί με το αυτοκίνητο του.Από την άλλη, υπήρχε και το θέμα με το μπάρ. Ποιος θα μπορούσε να έχει στην κατοχή του κάτι τέτοιο; Ο ίδιος στη σύ­ντομη κατασκευαστική καριέρα του δεν το συνάντησε πουθενά, πα­ρά μόνο στις σελίδες της επιπλολογίας. Ίσως ο αντιγραφέας -ή η σπείρα- που έκανε τα δυο τραπέζια να είχε σχέση με την επιπλοποιία ή με ξυλουργεία. Κούνησε το κεφάλι. Βλακείες. Σήμερα μπορείς να αγοράσεις τα πάντα από το Διαδίκτυο. Όλα τα επιπλα ξεπουλιούνται. Εξάλλου δεν είναι παράνομο ούτε και ιδιαίτερα ακριβό σχέδιο. Αν επρόκειτο για κάποια διεθνή ομάδα οργανωμένου εγκλήματος, όπως πίστευε, τότε θα ήταν απλά παι­χνιδια να εξασφαλίσει οποιοδήποτε σχέδιο γούσταρε, σε ο­ποιαδήποτε ποσότητα και οποιαδήποτε προσεγγιση.

Τον οδήγησε προς τη βιβλιοθήκη, την οποία χρη­σιμοποιούσε και σαν γραφείο. Εκεί βρίσκονταν ήδη τέσσερα πέ­ντε ακόμα άτομα με ή χωρίς στολή. Άλλος έψα­χνε το γραφείο, άλλος έπαιρνε φωτογραφίες, άλλος ερευνούσε το γύρω χώρο. Στην αρχή δεν είδε τίποτα. Όταν όμως περιέφερε το βλέμμα του, έμεινε άγαλμα. Ήταν ξαπλωμένος στον καναπε, πολύ κοντά στο τζάκι, που βρισκόταν στα δεξιά του γραφείου και που οι στάχτες του τσιτσίριζαν αμυδρά καθώς είχαν αρχίσει να σβήνουν. Το μά­τι του έπεσε και στη σκακιέρα, την αγαπημένη σκακιέρα του, με τα κομμάτια αραδιασμένα πάνω της, σαν να είχε μό­λις παίξει την τελευταία του παρτίδα με λεπτομέριες.Σαν σε όνειρο, όπου προσπαθείς να τρέξεις αλλά τα πόδια σου αδυνατούν να υπακούσουν στο ρυθμό της αγωνίας σου, πλησία­σε αργά προς το έπιπλο του καθηγητή. Αυτό που είδε έκανε να σκεφτεί γρήγορα, τα επιπλα ήταν ανακατεμένα και σε εντελώς τυχαία σημεία, στο σαλόνι υπήρχε μια αρχικη ανακατωσούρα, ο φωτισμοσ ήταν έντονος αλλά δεν βοηθούσε την κατάσταση, πρέπει να ανακαλύψει ποιος ανακάτεψε τα επιπλα

Ανέβηκα στο δωμάτιο μου όσο πιο γρήγορα μπορούσα και έτρεξα αμέσως στο παράθυρο χωρίς να ανάψω το φως, σκόνταψα σε κάτι επιπλα, αλλά ούτε που το πείρα χαμπάρι. Πίσω από τις κουρτίνες, τον είδα να στέκεται ακόμη στην είσοδο. Έτσι όπως ήμουν, μετά ρούχα, έπεσα στο κρεβάτι κοιτάζοντας το ταβάνι μέσα από το αχνό φως του φεγγαριού, σκεπτόμενη πως δεν είχα ούτε το τηλέφωνο του ούτε κάποιο άλλο στοιχείο του, για επικοινωνια. Ήταν σίγουρο ότι θα χανόμασταν. Τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι δε με είχε πάρει τηλέφωνο. Ούτε κι εγώ. Και εντάξει εγώ, ήμουν… υπεραπασχολημένη. Εκείνος; Τόση δουλειά είχε, που δε βρήκε ούτε ένα πεντάλεπτο για μένα; ή είχε ξαμοληθεί στα μπάρ και έψαχνε για νέες συνεργασιεσ;
Ξύπνησα νωρίς το πρωί με καλύτερη διάθεση και χωρίς τις σκοτεινές σκέψεις της προηγούμενης νύχτας. Είχα μπροστά μου όλη τη μέρα να την αφιερώσω σε βόλτες στην πόλη, ψάχνοντας νεα αξεσουαρ . Την επομένη, μια και η πτήση μου έφευγε στις πέντε το απόγευμα, θα είχα όλο το χρόνο να κάνω τα τελευταία ψώνια μου. Το να αυτοξεναγηθώ όμως δε μου φαινόταν καθόλου διασκεδαστικό. Άφησα πίσω μου τα νεα επιπλα και ξεχύθηκα να ασχοληθώ με τις λεπτομέρειες, είχα πολλές από αυτές